admin
Her ömür bir kitap değil elbette. Bazı ömürler bir risale, bazıları bir sayfa, kimisi paragraf, bazıları da bir cümle!
Kimbilir, belki de bütün hayatımız bir “şehadet hikayesi”nden ibaret!
Belki “Lailahe illallah”ın fiilî anlamı, hayat hikayemizdeki tecellileri toplamaktır!
Daha kabiliyetlilerimiz tarihi, hikmetin yekununu da toplama çabasında, onlara hürmetkârız elbette; lakin herkesin önünde, “okuyacağı”, okuyarak toplayıp, üzerine “Eşhedü…” diyeceği bir özel yekûn, bir şahsa ait tablo duruyor…
Bu şehadet ediş, öyle bir kurbiyet yaratmalı ki, şahid olduğumuz da bize hüsn-i şehadet eylesin…
Musalla taşına konduğumuz zaman, bizi uğurlayacak cemaate imam efendi tarafından sorulan: “Nasıl bilirdiniz?” sualini bir daha düşünmek şart!
Bu kavga ve itiş kakışlarla örselediğimizin aslî mahiyetinin “kim” olduğunu fark etsek kıpırdayabilir miydik acaba?
Bu durumda, Vaktin Hakikati’ne hısım olmaya uyandırmıyorsa, “günaydın”lar neyi aydınlatmış olur?
Boş boş lafcıklar, yerlerde sürünen ölü kelimelerden mamul maskeler neyi aydınlatabilir?!..
Konuk Yazar
