KÜTÜPHANELERİN DONKİŞOT’U

Kainat dahi bir kitap misali ayaklarımızın altına seriliyken, okumamak da nedir Azizim? Okumak değil miydi ki hayatın sırlı kapılarını bize aralayan. Onca Zat’ın, satırları kovalamasında ki çaba boşuna mıydı? Okumanın, anlamanın ve düşünmenin ne kadar mukaddes bir vazife olduğu üzerinde durulmamış mıydı yıllarca; kâinat kitabı dahi ikra dedi ve birçok ayetinde de siz hiç düşünmez misiniz üzerinde durulmuştur. Nice ömürler geldi geçti şu fani hayattan lakin kubbede hoş bir sedaları duyuldu daima. O asırlara meydan okuyan ömürleri anlamamız yıllar geçtikçe zorlaştı da zorlaştı maalesef. Öyleki bazen elimize aldığımız geçmişin derinliklerini taşıyan nice eserleri anlayamıyor ve derin manalarına vakıf olamıyoruz. Düşünce kısırlığının ve bilgisizliğin esintisi içerisinde yaşamaktansa hiç yaşamamayı göze almış yüce ruhun sahipleriydi onlar. Hülyalarını, rüyalarını gördükleri geçmişin kurtarıcıları olarak gençleri yetiştirmeye çalıştılar. Nesl-i Ati, Nesl- i Asım idiler belki gözlerinin değdiği her bir genç. Gaflette yatan her bir gencin milletini, vatanını sürüklediği tek yer gaflet olabilirdi herhalde, en acı yönü de bu olsa gerek…
Bir Cemil Meriç olabilsek mesela ve bir süvari gibi tarayabilsek elimizin altındaki her bir eseri, her bir bilgiyi. Okuya bilsek, düşünebilsek… Kütüphanelerin Donkişot’u olabilsek keşke. İnsanları değil de satırları kovalasak. Tüm gerçekleri bir hançer gibi saplayabilirdik belki körelmiş her bir zihne. Bu kadar çabuk kabullenmezdik verilen tüm yanlış algıları belki de… Gözlerindeki rahatsızlığından dolayı doktorların Cemil Meriç’i uyarmasına rağmen kitaplara adanan, bilgiye küheylanlar gibi koşan ruhu durduramamışlardı. Tâki bir gün gözleri bulanıklaşıp merdivenlerden düşerek âmâ olana kadar. Sevdası bitmedi engeller olsa da. Kızı, son nefesine kadar okumuştu kitaplarını ona…
Okumak kadar kârlı bir iş yoktu okuyana; bir yazarın kırk yıl, elli yıl emek verdiği, yaşanmışlığını yansıttığı eseri, okuyucu bir ayda öğrenebiliyor belki de yaşamadan tecrübe ediyordu. Herkesin yapacağı iş değildi lakin er kişiye de çok yakışırdı bu kârlı iş. Hiç unutamam ortaokula giderken kitaplara sevdalı bir öğretmenim vardı. Bir gün derste Reşat Nuri’nin kaleme aldığı karakterlerden birini anlattıktan sonra okumanın ve düşünmenin ne kadar önemli olduğu üzerine durdu epeyce. Ve sonrasında okumak lakin ne kadar, sana deli denilene kadar evlat, demişti.
Veliye, deli denmedikçe noksan olurdu ya her şey…

About the Author

admin

Administrator

View All Posts