50 yaşımdayım. Ehliyetim yok. Araba kullanmayı bilmem. Zaten hiç araba kullanma merakım da olmadı. 10 sene önce eşime ehliyet ve araba aldım. Çünkü 2 tane otizmli çocuğumuz var. Ben sürekli işte olduğum için çocukların peşinden eşim koşturuyor. Mecburen ehliyeti ve kendi arabası olması gerekiyordu.
O nedenle ehliyetim olmadığı için her yere toplu taşıma araçlarıyla giderim. Yer bulursam otururum, bulamazsam ayakta giderim. Bu arada da sürekli çaktırmadan insanları ve konuşmalarını gözlemlerim. Çünkü ona göre espiriler ve çizgi hikaye konuları bulurum..
45 yıldır aynı mahallede otururum. Evin bütün alışverişini ben yaptığım için mahallenin bütün esnaflarını tanırım. Ara sıra oturur çayımızı ve kahvemizi içerek mahallede olup bitenleri konuşuruz.
35 yıldır karikatür çizdiğim için tüm İzmit’te tanınırım. Özellikle basın camiası beni iyi bilir. Gazeteci tanıdıklarım vardır. Onlardan İzmit’teki dedikoduları öğrenirim. Ayrıca İzmit’teki bir çok sivil toplum kuruluşuyla ilişkilerim vardır. Mümkün olduğunca düzenledikleri konferanslara gider arkadaşlarla ve büyüklerimizle bu toplantılarda hasbihâl ederiz.
5 senedir doktorlarımın tavsiyesi üzerine her hafta sonları 7 km yol yürürüm. İzmit’in sahil şeridinde yürüdüğüm için özellikle yaz ayları sahil şeridi kalabalık olur. Bu kalabalıklarda karikatürlerimde çizmek için özellikle insanların tiplerini gözlemlerim. Çok değişik tipler gördüğüm için karikatürlerimde tiplemeler konusunda pek sıkıntı çekmem.
Bunları neden yazıyorum?..
Bazı karikatüre yeni başlayan genç arkadaşlar bana espiri bulamadıklarını ve tiplemelerde çok sıkıntı çektiklerini söylüyorlar.
Bunun nedeni de tamamen asosyal olmaları.
Özellikle internet ve sosyal medya gençlerimizi tamamen toplumdan soyutladı.
Gerçek hayatla sosyal medyadaki hayatı ayıramaz hale geldiler.
Hayatı sosyal medyadaki gibi zannediyorlar.
Dışarıdaki toplumla iletişim halinde olmadıklarından espiri bulamıyorlar ve gözlemleme yapmadıkları için yeni tipler çizemiyorlar.
Ve en önemlisi okumuyorlar.
Karikatür çizen biri ayda en az bir kitap okumalı.
Özellikle kültür, sanat ve edebiyat dergilerini yakından takip etmeli.
İçinde bulundukları sıkıntılardan kurtulmaları için özellikle Oğuz Aral yönetimindeki eski Gırgır dergilerini internetten bulup oradaki karikatürlere uzun uzun bakıp incelesinler.
Sahaflardan bu eski Gırgır dergilerini bulup alsınlar!.
Yazısız karikatür albümlerini araştırsınlar.
Çizgi sağlamlıklarını geliştirmek için grafik mizah tarzı karikatür albümlerini toplasınlar.
Yabancı karikatürcüleri takip etsinler.
Sadece kazanmak için değil çizgilerini geliştirmek için karikatür yarışmalarına katılsınlar!i
O nedenle hep söylüyoruz; “karikatür çizmek çok zevkli ama çok zor bir iştir” diye!..
Kolay gelsin 🙂