admin
Hayatım boyunca yüzdelerle işim olmadı. Hep davamın peşinden gittim. Bundan sonra da gideceğim.
Sizinle ilk defa MÇP Genel Sekreteri iken karşılaştım. Baş başa sohbetimiz oldu. Sizde kendimden çok şeyler buldum. Sizi en iyi anlayanlardan biriy(d)im. Genel başkanlık seçiminde seçilmeniz için aktif rol oynadım. O günden sonra da hep destekledim.
Üçte bir çoğunluklu iktidarınız döneminde hükümetin rüşvet kokan bir uygulaması (mahkeme bu uygulamayı iptal etti) sebebiyle iflas ettim, destekledim. Örtülü bir sürgün yedim, destekledim. Ülkücülerin basit işleri bile yapılmadı. Başka partiler aracılığı ile işlerini yaptırmak zorunda kaldılar. Hatta o dönemde mecliste olmayan CHP aracılığı ile bile işlerini yaptıran ülkücüler oldu. Hayal kırıklığına uğradım ama destekledim.
2002’de gereksiz istifanızdan dolayı çok üzüldüm. İstifadan çark etmeniz hoşuma gitmedi ama destekledim. Her şart altında, her ortamda sizi destekledim.
Parti içi demokrasi raflarda tozlandı, destekledim.
15 Temmuz terör hareketinden sonra bir AKP’li gibi davranmaya başladınız, bir adım uzaklaştım. İlgisi olmayan ülkücüler –ki onlar bu ülkenin üvey evlatlarıdır- fetöcü gerekçesiyle işten atıldılar, haberiniz oldu mu? “Gık”ınızı duymadım, bir adım daha uzaklaştım. Durup dururken başkanlık konusunu gündeme yeniden taşıdınız. Neymiş, referandumda hayır oyu istenecekmiş. Kimsenin devletin geleceği ile kumar oynamaya hakkı yoktur, OLAMAZ! Şimdi karşı taraftayım.
Sayın Bahçeli; bir Ecevit gibi, bir Demirel gibi lider olamadınız, olamayacaksınız! Çünkü lider doğmamışsınız. Bahçe artık sizi istemiyor. Lütfen duyun, kaşığınız kırılmadan pilava gidin. Yoksa Bahçe’nin sahibi sizi kolunuzdan tuttuğu gibi Bahçe’nin önüne koyacaktır.
