admin
İdama mahkûm edilen Sokrates, baldıran zehiri içip ölüme giderken ”UYANIP DÜŞÜNMEK GEREK YURTTAŞLARIM, UYANIP DÜŞÜNMEK!” der.
Sokrates bu sözü, asırlar öncesinden sanki bugün ölüme mahkûm edilen Türk milleti için söylemiş.
Osmanlının son 200 yılından başlayarak bir uyutulduk ki sormayın, halâ uyanamadığımız gibi, ha bir de narkozumuz artırılarak uykumuz daha da derinleştiriliyor!
33 yıllık Abdülhamit devri ve Atatürk’le başlayıp yine O’nunla biten bir 15 yıl hariç.
Abdülhamit uyuyanlar arasında uyanıktı lâkin bir kişinin uyanık olması yetmedi.
Atatürk’le tam uyandık lâkin 1938 sonrasında; İNÖNÜ, yüksek dojazlı morfin olup milletimizi tekrar uyuttu.
Hep pış pışlandık ninnilere boğulup, uykudan bin daha beter bitkisel bir hayata mahkûm edildik. Bugün millet olarak top yekun bir uyku hali yaşamaktayız ve olup biten her şeyden habersiziz.
ETRAFIMIZ, NİNNİ SÖYLEYEREK BİZİ UYUTMANIN ÖTESİNDE, BİZİ KUNDAK İPİYLE BOĞMAYA ÇALIŞAN, DADI KILIKLI CELLÂTLARLA SARILMIŞ VAZİYETTE.
Diyanet ve ilâhiyat mensupları dahi dadılığa soyunarak, CÂMİLERİMİZİ BEŞİKLERE çevirdiler. Cemaate milli ve mânevi şuur uyanıklığı, vatan, millet ve devlet sevgisi kazandırmaları gerekirken maalesef din ile alâkasız ninniler söyleyerek cemaati uyutmaktalar. Hatta, Allah’ın âyetlerini kullanarak, birilerinin günahlarını ve pisliklerini gizlemeye çalışıyorlar
Atatürk, Gençliğe Hitabesinde;
”CEBREN VE HİLE İLE AZİZ VATANIN BÜTÜN KALELERİ ZAPTEDİLMİŞ, BÜTÜN TERSANELERİNE GİRİLMİŞ, BÜTÜN ORDULARI DAĞITILMIŞ VE MEMLEKETİN HER KÖŞESİ BİLFİİL İŞGÂL EDİLMİŞ OLABİLİR” diyorken, bugün işgal edilen yerler arasına Diyanet Teşkilâtımızı ve camilerimizi de dâhil etmek durumundayız.
Bugün, ABD istedi diye ÂL-İ İMRAN ÂYET 19 u Cuma namazı hutbelerinde okutmuyoruz, Vatikan ve Hırıstiyan âlemine hoş görünmek için KELİME-İ TEVHİTTEN HZ. MUHAMMED İSMİNİ ÇIKARTTIK.
Bunca saldırılara, Batı kültür emperyalizminim içimize boca ettiği bunca ahlâksızlıklara, adına modernlik – çağdaşlık denilen bunca hayvaniliklere, bunca ÇEÇE SİNEĞİ sokmalarına ve de bunca fiilsiz – Ahlâksız – Hain ve cellât dadıların ninnilerine rağmen hâlen daha uyumayan ve şuuru açık olanımız kalmışsa, bu şuuru açık olanlarımıza sesleniyorum:
”İÇİNE DÜŞÜRÜLMÜŞ OLDUĞUMUZ BU FECİ DURUM KARŞISINDA KENDİLERİNİZE DERHAL BİR ”SEFER GÖREV EMRİ” VERECEK VE ”BEN NE YAPABİLİRİM VE BENİM ELİMDEN NE GELEBİLİR” ENDİŞESİYLE, MUTLAKA BİR ŞEYLER YAPMAYI İBÂDET BİLECEKSİNİZ.
ŞAHSIMA, NASİHATİ BIRAK DA SİZ NE YAPIYORSUNUZ DİYE SORACAK OLANA;
Arada sırada esnesem de önce kendim uyanık kalmaya gayret sarf ediyorum.
Okuyup araştırarak, uyutulanları veya gönüllü uyuyanları, gaflet ve delâlet uykularından uyandırabilmek için yazıyorum, yazdıklarımla insanları iğneliyorum(!)
Yazmak ibâdettir,
Tebliğdir ve çoğu kez cihattır.
Bazen sonu şehadettir (!)
Uyandırmaya çalıştıklarımdan bazıları, arada sırada uyanıp derler ki;
Ne güzel uyuyoruz, gel sende bizimle uyu, değer mi bunca sıkıntıya,
Bazen namlulara hedef olursun,
Dar ağaçlarına çıkartırlar seni
Ve son kez urganların halkasından baktırırlar semaya…
Onlara derim ki ”Bunca çileye, zûlme ve sıkıntılara rağmen, yine de yazmaya değer!”
KİMLER İÇİN VE NELERİN UĞRUNA DEĞER;
Vatanın bağımsızlığı için,
Gönderdeki bayrak için,
Minarelerden yükselen Ezan için
Türk milletimin Irzı ve namusu için,
Ve hatta, daha henüz dünya ile tanışık olmamış olan anne rahmindeki ceni kız çocuklarının bekâretinin bekâsı uğruna değer hatta az bile gelir
Konuk Yazar
